It’s a boy

Wat was het eerste trimester van mijn huidige zwangerschap spannend. Blij waren we om zo snel opnieuw zwanger te mogen zijn 6 maanden na het verlies van ons meisje. Maar ook zo nerveus. Ging alles wel goed komen? Zal dit kleintje gezond zijn ? Ik mocht op 6 weken en 5 dagen op eerste echo en hield mijn adem in tot ik een klein lichtje zag knipperen. We hebben een hartje zei de gynaecoloog. Oef, de eerste drempel zijn we al over. De volgende echo was ook goed en de nekplooimeting was perfect de nipt stond ons te wachten en daar was ik echt bang voor. Op 13 weken kreeg ik het verlossende telefoontje dat dit kleine wezentje geen ernstige genetische afwijking ging hebben. Yes !

Wil je het geslacht weten vroeg mijn gynaecoloog aan de andere kant van de telefoon. JA natuurlijk zei ik. Het is een jongen zei ze en ik hoorde haar glimlachen door de telefoon. Oh mijn hart sloeg over en tranen van geluk sprongen direct in mijn ogen. Wauw een klein broertje. Mijn buikgevoel dacht al de hele tijd dat het opnieuw een jongetje ging worden al gingen we met een meisje even blij geweest zijn. Ik kon mijn enthousiasme echt niet verstoppen en bedankte mijn arts voor het goede nieuws. Ook manlief en de rest van onze familie en vrienden waren oprecht blij voor ons.

Net zoals bij mijn vorige zwangerschappen hadden we totaal geen voorkeur van geslacht jongen of meisje het was beide zo welkom. We kozen ten slotte voor een kindje en niet voor een geslacht. Al moet ik stiekem bekennen dat bij het horen van dit goede nieuws mijn gedachten mij ook even terug bij Liv* brachten. Mijn mama-hart en zeemzoete roze dromen vol poppen en tutu’s en haarspeldjes en vlechtjes moet ik hier en nu opnieuw een beetje los laten vermits dit hoogst waarschijnlijk mijn laatste zwangerschap zal worden. Alhoewel zeg nooit nooit natuurlijk.

Ik voel me een echte jongens mama en kan niet wachten om op stap te kunnen gaan met mijn drie mannen. Ik kijk er naar uit om Rein te zien voetballen met zijn broertje of ze samen met de tractors en auto’s zien spelen. Ze geheimpjes zien delen in hun tipi tent. Of ruzie maken zoals alleen broertjes dat kunnen al zal ik op dat laatste wel nog terug komen denk ik. Ik hoop gewoon heel hard dat ze beste vriendjes voor het leven mogen worden. Mijn hart ontploft nu al bijna van al die liefde of misschien komt het gewoon door al die zwangerschapshormonen dat kan ook.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: